Το μπουρδέλο. Είτε Ικα παρέμεινε είτε εφκα, ένα και το αυτό. Την ταλαιπωρία που υφίσταται απλός κόσμος για ένα απλό κωλοχαρτάκι, δεν λέγεται. Κατέβηκα προετοιμασμένη και καλά οργανωμένη. Αφού μιλούσα μια βδομάδα με το 1555 για μια απλή ασφαλιστική ενημερότητα και αφού στο σύστημα δεν φαίνεται, έπρεπε να πάω από εκεί. Πήγα αλλά πήγα σε άλλο υποκατάστημα, που στο παρελθόν με είχαν εξυπηρετήσει, που να φανταστεί ένα αθώο μυαλό πως σκέφτονται τα πονηρά. Ήττα πρώτη, το υποκατάστημα έφυγε από την 3η Σεπτεμβρίου, και πήγε στην Ακαδημίας. Ξεκινώ, για την Ακαδημίας. Θυμόμουν το ευγενικό και εξυπηρετικό προσωπικό, και ότι η δουλειά μου έγινε άμμεσα. Φτάνοντας και μπαίνοντας στην ρεσεψιόν, ήταν ένας χοντροκομμένος ,αγενής, άξεστος, ειρωνικός σε όλα υπαλληλίσκος. Και τα δημόσια διορισμένα παπαγαλάκια είναι από εμάς πληρωμένα υπαλληλάκια. Με υποδέχτηκε με το τσιγάρο στο στόμα, μένοντας ακόμα στη δεκαετία ’80-’90 που κάπνιζαν λες και ήταν η υπηρεσία δικιά τους. Εννοείται δεν με δέχτηκε παρόλες τις ικεσίες .Εννοείται και ήταν δικιά του. Και έχοντας μαζί μου και τον μικρό μου Δανιήλ, γιατί νόμιζα ότι θα έτρωγα όλη την ημέρα πιστεύοντας ότι θα έκανα και δουλειά. ΄Μου είπε να πάω εκεί που ανήκω. Ξεκίνησα να πάω εκεί που ανήκω, αλλά οι βρισιές που έφαγε μπροστά μου του ανήκαν δικαιωματικά. Πήρα ξανά μανά λεωφορείο για άλλον προορισμό. Φτάνω, τουλάχιστόν ήταν εξυπηρετικό το όργανο της πόρτας. Του μιλάω, και μου λέει πρέπει ότι πρέπει να κλείσω τηλεφωνικό ραντεβού. Ε δεν άντεξα, έβρισα πάλι μπροστά στο
Δανιηλάκο μου. Έφυγα και έκλαιγα μη μπορώντας να κάνω τίποτα άλλο. Γύρισα σπίτι να κλείσω τηλεφωνικό ραντεβού, μα μάταια όλα. Και δεν είμαι η μόνη.
Δεν ξέρω που με πάει, γιατί τόσα εμπόδια, δεν τα επιδιώκω ούτε καν τα επεδίωξα. Για μένα αυτή η χώρα δυστυχώς μπουρδέλο ήταν και μπουρδέλο θα παραμείνει. Απλά είναι λίγο πιο γκουρμέ μπουρδέλο. Δεν μου ταιριάζει πλέον καθόλου μα καθόλου το σύστημά της ,ούτε και μου ταίριαξε ποτέ, και για να επιτύχεις πρέπει να είσαι γνωστός του γνωστού. Δεν μου αρμόζει και δεν πιστεύω ότι θα μου ταιριάξει και ποτέ. Μια ημέρα να έχω ζωής νομίζω ότι δεν θα την ζούσα στην Ελλάδα. Θα την έκανα, από εδώ. Και το μπουρδέλο της.