Στα μισά της εβδομάδας. Τρέχουν τα γεγονότα, τρέχει ο καιρός και τελικά τι ζούμε? Όλα περνάνε βιαστικά. Δεν είμαι η Δήμητρα που ήμουνα κάποτε. Κάποτε έλιωνα για φιλοξενίες. Τώρα δεν μπορώ να πω το ίδιο. Δεν μπορώ να πω ότι βρίσκω ευχαρίστηση και κάπου. Όχι δεν βρίσκω. Πάντως το προσπαθώ. Και φοβάμαι μην από την πολλή προσπάθεια, και μείνω. Ενώ τα περίμενα όλα ακόμα και το καλοκαίρι και την βάφτιση με χαρά, μπορώ να πω ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θέλω να γίνει. Είμαι αρνητική, ξέρω τι φταίει.. Η αναδουλειά και τα οικονομικά. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα τις τρεις και τις μία. Δυστυχώς δεν υπάρχει εξέλιξη εδώ. Φυτοζωείς και αργοπεθαίνεις. Η Ελλάδα και η φτώχεια της . Δεν είναι για τίποτα άλλο. Για τίποτα όμως. Δεν μπορώ όμως να μην προσπαθώ. Αλίμονο, αυτό τουλάχιστον έμεινε και τίποτα άλλο. Σύμπαν με ακούς και φέρε και σε μένα τις αλλαγές που τόσο επιθυμώ? ΆΝΤΕ