Η μέρα που δεν κάνεις κάτι. Χαμένη και χαμένη δηλαδή. Ευτυχώς που ήρθε ο ξάδερφος και με ξεσκόνισε λιγάκι. Ναι μπορεί να είχα ένταση και να έλεγα δεν θέλω φιλοξενίες από την μία, αλλά από την άλλη μου έκανε καλό. Θυμήθηκα τις παλιές εποχές στα Πατήσια. Τώρα βέβαια έχουμε αυτοκίνητα, γιατί εδώ τα ποδαράκια δεν ενδείκνυνται. Είναι μακρινές αποστάσεις, τα σκυλιά είναι επιθετικά, είναι δύσκολα γενικότερα οι μετακινήσεις. Είναι το σπρώξιμο που σου κάνει ο άλλος για να μετακινηθείς. Για να σου δείξει ότι είναι και η άλλη πλευρά της ζωής. Και τελικά είναι ωραία. Γιατί όταν τα σκέφτεσαι είναι όμορφες αναμνήσεις χαράζονται μέσα σου. Και θυμάσαι τα τοπία το καλοκαιράκι και την αύρα την ωραία.
Τα παιδάκια μου ζούνε με χαρά το καλοκαιράκι. Περνάνε ωραία, μετά το κλείσιμο των σχολείων και προσπαθώ να τους δίνω ότι καλύτερες εμπειρίες μπορώ, για να μην είναι κολλημένα στο τάμπλετ. Δεν είναι πάντα εύκολα, αλλά στην βάση μου τα καταφέρνω. Λίγο με την θάλασσα, λίγο με τις καθημερινές βόλτες του ξάδερφου, περνάνε πιο ευχάριστα οι μέρες. Λίγο παρτάκια παιδικά που βγαίνουν, λίγο σε καμιά φιλενάδα η Ειρηνούλα. Δικτυώνεται και το καλοκαιράκι θα περάσει νομίζω ευχάριστα για όλους. Γιατί μια ημέρα που δεν κάνεις κάτι είναι χαμένη ημέρα..