Και κάπως έτσι συνεχίζουμε. ‘Εφυγε και ο αγαπημένος μου ξάδερφος- αδερφός. Ναι είναι ο μόνος που από το σόι του μπαμπά κρατήσαμε επαφές. Είναι ο μόνος που είμαστε κοντά ψυχικά. Όταν όλοι οι κοντινοί σου γίνονται ξένοι. Ναι είχα άρνηση στο να έρθει αλλά δύο χρόνια ήμασταν σε απόσταση σε καραντίνα, και ξεσυνήθισα. Του το είπα, όπως επίσης και πόσο καλό μου έκανε που ήρθε. Ναι ήταν κούραση αλλά ψυχική ευφορία τώρα που το σκέφτομαι. Πέρασα ωραία. Και μακάρι να συνεχίσω έτσι και ακόμα καλύτερα. Θέλω και εγώ το σπρώξιμό μου, να μην σπρώχνω, να με σπρώχνουν που και που. Να με στηρίζουν, να πηγαίνεις μπροστά, να σου κρατάει και ο άλλος το χέρι, και να σε οδηγεί χωρίς να σε κρίνει. Να είναι εκεί για σένα και μόνο. Η ζωή είναι πολλή μικρή και περαστική. Φυλακισμένοι στα κελιά του μυαλού, προσπαθώντας να βρεις τι πάει στραβά και δεν σε εξελίσσει. Να βλέπεις να χάνεται και να μην γυρίζει πίσω. Απλοί θεατές στο διάβα της. Λίγοι είναι εκείνοι που ξέρουν πως να περνάνε καλά. Εκείνοι το ξέρουν. Ο καθείς ξέρει για τον εαυτό του και μόνο. Ήρθε η ώρα να κάνω και τον δικό μου απολογισμό. Γερό στομάχι, και πάμε. Ευχαριστώ Τασούλη για τις ξεχωριστές ημέρες που περάσαμε. Τα λέμε στο νησί του ντάντυ στην αγαπημένη Λέσβο οσονούπω. Το νησί που τον γέννησε και τον γύρισε πίσω, και το αγαπημένο νησί για μένα, γιατί ήταν του ντάντυ μου. Ανυπομονώ, μετά από τόσα χρόνια να την δω ξανά να την προσκυνήσω.