Μεγαλώνεις σε οικογένεια με αδέρφια. Σου μιλάνε και σου πιπιλάνε οι γονείς καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής σου ότι πρέπει να είστε αγαπημένα. Μονιασμένα όπως μας έλεγαν χαρακτηριστικά. ΄Ετσι μεγάλωσα ,και τώρα που το σκέφτομαι με ενοχλεί, τότε που είχα παραπάνω συναίσθημα. Δεν πρέπει γιατί το συναίσθημα σε πάει τελικά πίσω. Δίνεις, στηρίζεις την ίδια σου την οικογένεια, το αίμα σου γιατί μεγαλώνετε μαζί, κυκλοφορείτε τα βράδια μαζί, τρώτε τα χαστούκια από τον μπαμπά και την μαμά μαζί, καλύπτεις τα γκομενικά της μιας και της άλλης μαζί, είστε μια γροθιά μαζί, διακοπάρετε μαζί, νυχτοπερπατάτε μαζί, μεθάτε μαζί, κοιμάστε μαζί και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μπει κανείς ανάμεσά σας. Και όταν μπαίνουν και δεν σας γκρεμίζει τίποτα λες αυτό είναι θα είμαστε για πάντα δεμένες. Αυτό είναι όμως στην δικιά σου φαντασία και επιθυμία και όχι του άλλου. Γιατί όταν βρίσκεσαι σε αδύναμη φάση, και το μόνο σου στήριγμα είναι το γνώριμο στήριγμα, και εκείνο δεν ανταποκρίνεται όπως εσύ, τότε καταρρέει όλο το σύστημα γιατί βλέπεις ότι τον βράχο, την κολώνα, το σπίτι το κρατούσες εσύ και μόνο εσύ. Γιατί όταν λυγίζεις δεν σε αναγνωρίζουν, μόνο τα δικά τους είναι σημαντικά και κανενός άλλου. Εγωιστές άνθρωποι, μόνο ο εαυτούλης τους, τους νοιάζει. Γίνεσαι ξένος για αυτούς, και ξένοι είναι για σένα πλέον. Αυτό γίνεται είτε γιατί μπαίνουν κληρονομικά στην μέση και γίνονται αυτόματα κοράκια είτε γιατί θα μπουν γαμπροί μέσα που μπορεί να ανακατευτούν. Μπορεί και όχι, αν και για μένα σημαντικό ρόλο παίζει κατά πόσο είσαι δυνατός χαρακτήρας και πόσο σε αφήνουν τα γεγονότα να σε επηρεάσουν.. Για εμένα δεν υπάρχει χρυσή συνταγή, έχω δει αγαπημένα αδέρφια, και να μην μιλιούνται στην πορεία, και έχω δει τσακωμένα αδέρφια που αγαπήθηκαν στην πορεία. Είμαι Ευλογημένη που έζησα στην πρώτη περίπτωση και τουλάχιστον ΤΟ ΕΖΗΣΑ. Τώρα πια είναι αναμνήσεις, δεν με ενοχλεί καθόλου, ξέρεις γιατί? Άλλαξα, απογαλακτίστηκα. Κόπηκαν οι κακές ρίζες. Έμεινα μόνη στα πολύ δύσκολα μου, στην δικιά μου ανάγκη χωρίς να έχω να μιλήσω κάπου, χωρίς τους δικούς μου <ανθρώπους> και αυτό με δυνάμωσε με σκλήρυνε. Τώρα βλέπω ότι τα κοινά που μας ενώνανε είναι αυτά που μας χωρίσανε τελικά. Ξεριζώθηκα , έσβησα τον παλιό συναισθηματικό εαυτό μου και προτιμώ τον σημερινό την Δημητρούλα που κοιτά τον εαυτό της και τα όνειρά της. Που πόνεσε. αλλά κοιτάει πλέον μπροστά. Τελικά οικογένεια είναι αυτή που θα δημιουργήσεις. Και εκεί πρέπει να κρατάς κάτι για εσένα γιατί και τα παιδιά θα πάρουν τον δικό τους χαραγμένο δρόμο. Ευγνώμων για όλα.