Και όλα κυλάνε ήσυχα. Ξυπνάω το πρωί, πίνω τα ροφηματάκια μου τα θρεπτικά πρωτεϊνούχα ροφήματα μου. Ζω για αυτά, τα αγαπώ και με αγαπάνε,που σίγουρα μέσω εμού θα τα αγαπήσουνε πολλοί άλλοι. Και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.
Πώς φεύγει έτσι η μέρα , ούτε και το καταλαβαίνω. Περνάνε τα οι ώρες τα λεπτά τα χρόνια τα δευτερόλεπτα. Και τι μένει? Τρέχουμε για να προλάβουμε τον χρόνο. Και τελικά τι καταφέρνουμε? Το απόλυτο τίποτα. Κάνουμε αυτό στην ουσία που μας κάνει χαρούμενους? Εγώ πάντως μπερδεύτηκα. Αγαπώ την τέχνη μου αλλά δεν αγαπώ τα ξεφτιλισμένα λεφτά της. Τα ωράριά της. Τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Κάνουν ότι θέλουν. Αλλά δεν θα ασχοληθώ… Ασχολούμαι όμως. Κοιτάζω μπροστά. Μόνο εκεί θέλω να κοιτάω και σε αυτά που ονειρεύομαι. Και ήρθε η ώρα να τολμήσω, να διεκδικήσω. Μου το χρωστάει η ζωή. Να αναπνεύσω για εμένα και για τα παιδιά μου. Ούτε να στηρίζεσαι σε κάποιον μόνο στα δικά σου πόδια, γιατί οι περισσότεροι δεν θέλουν την εξέλιξη.. θέλουν τον πάτο.. Αλλά τώρα ήρθε η δικιά μου άνοδος. Αυτή που περίμενα τόσα χρόνια. Και δεν την σταματάει τίποτα…Μου έλειψε να γράφω…