Κοιτάς να στηριχτείς στα δικά σου πόδια γιατί των άλλων είναι ανάπηρα. Ανάπηρα και δεν μπορούν να σε βαστάξουν. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Πόσο πια τραβάει αυτός ο λόγος? Από τα μαλλιά τον επιάνεις και χώρα δεν λαμβάνεις. Είμαι στο ζενίθ της πίεσής μου. Μπορεί να τα έκανα λίγο μαντάρα, αλλά ξέρεις κάτι στην τελική ? Αυτή είμαι και σε όποιον αρέσω. Αμάν για τον καθένα που μου φορτώνει τις ανασφάλειές του, τα κόμπλεξ του τα ψυχολογικά του. Τι κρίμα για την νέα εμφάνιση αλλά τα σκουριασμένα μυαλά, που δεν σε αφήνουν να πας μπροστά μόνο και μόνο από δικές τους αναστολές. Ξέρεις όμως κάτι αγαπημένε εαυτέ μου ? Θα τα καταφέρω. Τα κόμπλεξ που μου μεταφέρουν ας τα κρατήσουν για την πάρτι τους. Τέλος τα δικά μου παιδέματα επειδή τα δικά σου είναι λειψά. Μακάρι να είχα την δύναμη να μην τα κρατούσα μέσα μου. Αλλά δεν την έχω, Βλέπεις παραδέχομαι τις δικές μου αδυναμίες και όχι τα ψυχολογικά μου. Έχει διαφορά το ένα με το άλλο, και βαριέμαι να το εξηγώ. Βαριέμαι να επεξηγώ. Είσαι σε μια ηλικία, που έπρεπε ήδη να έχεις ψαχτεί για το καλύτερό σου. Να έχεις βελτιωθεί σαν ποιότητα ανθρώπου και να μην κρύβεις τα αδύναμά σου σημεία πίσω από σένα. Το να δουλεύεις τόσες ώρες και να κρύβεις τις φοβίες σου πίσω από εκεί, δεν σε κάνει επιτυχημένο. Ίσα ίσα που κόβεις από τις δικές σου ανασφάλειες και τα φτερά των υπολοίπων. Δεν είναι ελευθερία αυτό . Τυραννία είναι. Ψαχτείτε λίγο παραπάνω, εσείς οι άψαχτοι. Σκοπός δικός μου είναι να στηρίξω τα παιδάκια μου ψυχολογικά ηθικά πνευματικά για αυτό τα έφερα σε αυτή την ζωή, και ότι κάνω το κάνω για να πετύχω τον χρόνο που θέλω να περνάω μαζί τους. Και το πετυχαίνω. ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΡΘΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΟΡΟΥΣ. Γιατί γαμώτο μου αξίζει.. Τέλος η σκλαβιά.. Τέλος η πίεση τέλος η καταπίεση…