Οι στιγμές που ζούμε είναι πρωτόγνωρες .Μάλλον όχι δεν είναι. Βιώνουμε ίδιες καταστάσεις με πρωταγωνιστές τα διάφορετικά πρόσωπα. Έτσι έγινε με τον χίτλερ το 1939 και το διαβατήριο ΆΡΙΑΣ καταγώγής? Είσαι ελεύθερος αλλά δεν είσαι. Είσαι απελευθερωμένος στα ιδανικά και στις αξίες σου αλλά δεν είσαι απελευθερωμένος κοινωνικά. Ζούμε σε στερεότυπα. Άραγε που θα οδηγήσει αυτό? Ζούμε σε μία μάτριξ εποχή. Ο Θεός δεν επεμβαίνει, μάλλον θα έχει τους λόγους του.
Έφυγα από μια δουλειά, και ασχολούνται με το τι κάνω και πάω. Υποθέτω περνάει η μπογιά μου. Και μάλιστα πολλή, αφού δεν τους νοιάζει να κρατάν τα άτομά τους, δικό τους πρόβλημα. Γνωρίζω ότι η αξία δεν πάει ποτέ χαμένη. Θα δικαιωθώ και θα ανταμειφθώ από όλους του κριτές και επικριτές επί γης.. Το βλέπω αλλά δεν με ενδιαφέρει, και ούτε να ξαναγυρίσω , αυτό που έχω δρομολογήσει θα πετύχει, και θα πετύχει γιατί σε αυτό ήμουν ο Κύριος και Εγώ. Οι δύο μας .Η Εσωτερική φωνή. Αυτή που σου λέει κάντο, και είσαι υπεύθυνη του εαυτού σου,και κανενός άλλου.. Κάνω ανασυγκρότηση δυνάμεων, το χρειάζομαι , μου λείπει η δουλειά αλλά όχι η συγκεκριμένη..Θέλω γνωριμίες με καινούργια άτομα, καινούργιες γνωριμίες ,καινούργια θέλω.. Είμαι η Δήμητρα και όλα θα γίνουν όλα όσα επιθυμώ και θέλω…Όλοι οι άλλοι θα τρώνε την σκόνη μου..