Γιατί μου το ζήτησε ο μικρούλης Δανιήλ μου. Επέμενε και ξανά επέμενε, για να τον πάω στο πολυαγαπημένο του τραίνο. Όταν ζούσαμε στα Κάτω Πατήσια, και ήταν μικρούλης περί τα 2,5 έτη, τον πήγα για μια δουλειά μου και από τότε που περνούσαμε έξω από τον ηλεκτρικό, με τραβούσε με το χεράκι του για να τον πάω στο αγαπημένο του τραίνο. Και από τότε στον ελεύθερό μου χρόνο έτσι γινόταν. Μια δυο στάσεις με το τραίνο και έβαζε την φαντασία του στο παιχνίδι όλη μέρα. Τώρα, η ποικιλία μεγάλωσε και έχουμε και τον Προαστιακό στην ζωή μας. Λίγο πιο αραιά οι αγαπημένες μας βόλτες αλλά το ίδιο χαρούμενες.
Τον πήρα, πήγαμε στην Παλλήνη, με το μετρό, κατεβήκαμε στο αγαπημένο Σύνταγμα. Από εκεί το μετρό για Ανθούπολη, και κατεβήκαμε Αττική. Από Αττική το τραίνο για Νερατζιώτισσα και τελικός μας προορισμός ο Προαστικός. Ο ευγενής λιλιπούτειος φίλος μου με ευχαριστούσε για το πόσο χαρούμενο τον έκανα.
Ναι και παρά την βαρεμάρα μου γιατί δεν είχα καμία όρεξη να τρέχω, και όσο ήθελα να περπατήσω Σύνταγμα Μοναστηράκι, παραμέρισα τα θέλω μου για να ικαναποιήσω μια αγνή ψυχούλα.. Αυτή η ψυχούλα ακόμα και τώρα παίζει με τα αγαπημένα του τραίνα, μάλιστα χρησιμοποιεί στο παιχνίδι του όλες τις στάσεις του τραίνο που επεξεργαζόταν με λαχτάρα το γλυκό του μυαλουδάκι. Χαλάλι του.