Και ναι υπάρχουν και αυτές. Ο άνθρωπος που μένει πίσω είναι και η ασπίδα για όλους τους υπόλοιπους, και ο σάκος του μποξ ταυτόχρονα. Πόσο να αντέχει τόσο διαφορετικούς χαρακτήρες? Και όλα αυτά δωρεάν. Κλεισούρα ολημερίς να ετοιμάσεις για σχολείο, να φτιάξεις σνακ, να φτιάξεις φαγητά, να μαζέψεις όλα αυτά συν όλα τα υπόλοιπα μπάχαλα, και όταν κάθεσαι να χαλαρώσεις να ακούς συνέχεια μάμμυ, μάμμυ, και να φεύγουν από το έρημο μυαλό σου όλα αυτά που ήθελες να γράψεις. ( τώρα πάω να σκουπίσω τον πωπουδάκο του Δανιήλ, και να εξηγήσω το μάθημα της Ειρήνης)…
Χριστέ μου πόσο δύσκολο. Είναι αυτή η χώρα δύσκολη, που αν δεν έχεις βοήθεια είτε από κρατικές παροχές ,είτε από οικογενειακές, πρέπει να βγάλεις φτερά και πούπουλα και να διακτινίζεσαι.
Όνειρα σε αυτή την χώρα απογορεύεται να κάνεις, πέραν του να επιβιώνεις για τα απαραίτητα, να ζεις με τις τύψεις και ενοχές και να λες και ευχαριστώ. Ε, όχι θέλω το κάτι περισσότερο. Αυτό που θα ικανοποιήσει και τις υλικές ανάγκες. Ναι καλές και οι Πνευματικές, αλλά δεν είμαι ο Αρχιμανδήτης για να περιοριστώ. Αν και όλοι αυτοί περνάνε καλύτερα και από τον απλό μέσο Έλληνα πολίτη. Πόσο ονειρευόμουν τα καλύτερα για το μεγάλωμα των παιδιών, αλλά όσα χρόνια και να περάσουν, το Ελληνικό Πνεύμα δύσκολα να αλλάξει. Κοιτάς να αλλάξεις εσύ. Κάνεις ότι μπορείς για να ξεφύγεις από τις ήδη υπάρχουσες δύσκολες καταστάσεις. Μέχρι τότε καλά κρασιά και καλή υπομονή. Πάω για δεύτερο κύκλο δουλειάς.