Kαι ναι ότι σε κάνει χαρούμενο πρέπει να το υποστηρίζεις και να το υλοποιείς. Ανέφερα στο δεκάχρονο κορίτσι μου ότι θα χτυπήσω ένα μποτοξάκι, 46 ετών έφτασα και είπα να φρεσκαριστώ λιγουλάκι. Ε, ρε και με το που το άκουσε άρχισε τις επιθέσεις και όχι δεν σε αφήνω, και θέλω την μαμά μου έτσι όπως είναι, θα κάνεις πλαστική χειρουργική? Και κάτι κλάματα, και κάτι γκρίνιες, και επειδή είμαι <τέρας ψυχραιμίας> της είπα ότι σαν ενήλικη και κάποιων χρόνων από εκείνη δεν θα πάρω την άδειά της, για να κάνω κάτι που θα με κάνει να νιώσω καλύτερα, και θα με ανεβάσει. Και δώστου κλάμα η δικιά σου και δεν σε αφήνω, να μου λέει και να ωρίεται. Βρε καλή μου δεν θα αλλάξω, και ξέρεις τι είναι αυτά που μου λες? και ποια η διαφορά πλαστικής χειρουργικής και μπότοξ? Δεν θέλω να γίνεις Μενεγάκη μου είπε, είναι πλαστική ενώ εσένα σε θέλω φυσική. Και είσαι όμορφη και να βάφεσαι αυτό δεν με ενοχλεί. Τάδε έφη, Μέγα Ειρηνούλα στην γηραιά μάνα της. Οκ της λέω και εγώ σαν δεκάχρονη θέλω να σταματήσεις να βλέπεις τικ τοκ. Δεν μου αρέσει για την ηλικία σου, και γενικά θεωρώ ότι ο υπολογιστής χαζεύει εσάς τα παιδάκια. Βρε και κάτσε να μου πεις τι θες να κάνεις , δεν θέλω να αλλάξεις, θέλω την μαμά που ξέρω. Οκ της εξήγησα την διαφορά και το μικρό γλυκό τερατάκι μου ζητούσε και συγγνώμη. Ναι στο τέλος πάντα τα βρίσκουμε, και αγαπιόμεθα. Μάλιστα, αγαπιόμεθα.
Με τα πολλά επειδή και τα παιδάκια βρίσκονται σε εσωτερική σύγκρουση και δεν μπορούν να καταλάβουν διαφορές, καλή είναι η εξήγηση ακόμα καλύτερα και κάποια πράγματα να μην λέγονται και να εφαρμόζονται προ τετελεσμένων γεγονότων. Ναι δεν χρειάζονται, ούτε τύψεις, ούτε ενοχές, παρά μόνο να κάνουμε μικρά πραγματάκια που θα μας κάνουν χαρούμενες και θα ανεβάσουν και την διάθεσή μας. Ναι είναι ευλογία τα παιδιά, ναι είναι ωραία και η ανιδιοτελής αγάπη, ακόμα καλύτερα όμως να μην σε σταματάνε στα απλά καθημερινά θέλω σου, και εννοείται ούτε να συμμερίζεσαι κάτι που αφορά την δικιά σου ψυχολογία και μόνο.