Και σήμερα μπήκε η πρώτη υπογραφή για το διαζύγιο. Πώς αισθάνθηκα? Ανακούφιση και ένα αβρό χαμόγελο, ακουμπάει στα μάγουλά μου. Ναι ήρθε το τέλος της συγκεκριμένης εποχής και πάμε παρακάτω. Όλα γίνονται στον χρόνο που πρέπει να γίνουν. Τώρα ήρθε το timing, το κατάλληλο. Δεν νομίζω ότι έχω πλέον να πω κάτι, για το λόγω ό,τι τα έχω πει στο παρελθόν, τώρα καρφί δεν μου καίγεται παρά μόνο ο εαυτός μου. Εξάντλησα κάθε τι παραθυράκι που υπήρχε μπας και.. αλλά έκλεισα μια για πάντα τις πόρτες. Έχασα πολλά χρόνια από τη ζωή μου να κλαίω, να περιμένω, να ελπίζω, να αγαπώ, να ανέχομαι, να δέχομαι, να στηρίζω, να υποστηρίζω και στο τέλος να τα ακούω και από πάνω. Να εξαντλούμαι ψυχικά, ψυχολογικά, σωματικά, πνευματικά, οικονομικά, να αισθάνεσαι άδεια. Αν ήθελε και ο έτερος να προσπαθούσε θα προσπαθούσε, αν με γούσταρε θα ήταν παρών, δεν θα κρυβόταν πίσω από κάθε δυσκολία στην δουλειά του, δεν θα με μείωνε, δεν θα με υποτιμούσε θα ήταν εκεί σε κάθε δυσκολία. Τέλος πάντων το νήμα ξετυλίχτηκε και τα πράγματα μπήκαν στην θέση τους.
Γενικότερα τα έχω βάλει και έχω βάλει άλλους στην θέση τους, για το λόγω ότι δεν θα ανέχομαι τα απόβλητα του χαρακτήρος τους επάνω μου. Άργησα να το κάνω αλλά θεωρώ πώς τα κατάφερα. Ναι ενοχλήθηκαν και πλησιέστερες συμπεριφορές αλλά να σου πω κάτι? Δε μου καίγεται καρφί. Έχω να κάνω τόσα πράγματα μόνη μου που δεν μου λείπε η παρουσία κανενός και καμιάς. Είτε είναι κοντινά είτε είναι μακρινά πρόσωπα. Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΊΜΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ Ό,ΤΙ ΠΕΡΙΣΣΕΨΕΙ, ΚΑΙ ΑΝ….. ΘΑ ΔΕΊΞΕΙ.